Ėén van de oprichters, de heer j. Melssen (†1981) heeft in de 67 jaren dat hij lid mocht zijn, de vereniging zien uitgroeien van een patronaats- c.q. dorpsclubje tot een gezonde levenslustige vereniging, die weliswaar 90 jaar oud is, maar het elan heeft van een 18 jarige. De kiem die op 14 november 1914, het jaar waarin de Eerste Wereldoorlog uitbrak, werd gelegd is meer dan levensvatbaar gebleken.

Onder de leiding van Pater Welter o.p. groeide vanuit het patronaat een bloeiende vereniging. Dat het in die tijd niet allemaal van een leien dakje ging zal iedereen duidelijk zijn. Het eerste balletjes werden getrapt op een wei bij boer Hent Albers, maar dat was van korte duur. Hij vond de overlast te groot, dus verhuisden we snel naar een wei van boer Albert Janssen in de Biezen. Toen we ook daar weg moesten kregen we een meer definitief speelveld naast de Rosastichting aan de Dennenstraat. Op dit veld werden vele successen behaald. Het was een geweldige tijd waarin het eerste elftal er in slaagde om in 1927 de hoogste klasse van de I.V.C.B. (de Katholieke Voetbalbond) te bereiken. Daarin wist men zich tot 1936 te handhaven, waarna degradatie naar de tweede klas volgde.

Na de Tweede Wereldoorlog kwam de fusie tot stand tussen de confessionele bonden en de N.V.B., de huidige K.N.V.B. De r.k.s.v. Blauw – Wit werd ingedeeld in de 1ste klas van de onderafdeling van de Kring Nijmegen, maar in 1946 promoveerden wij al naar de 4e klas K.N.V.B. In deze periode was er binnen de vereniging ook een afdeling Dames Korfbal, een belangrijk element binnen het sociale leven in de vereniging.

In 1947 werd met weemoed afscheid genomen van het historische voetbalveld bij Wim Fleuren, het terrein waar later de gebouwen van de Rosa de Lima school zouden verrijzen. De zwerftocht was begonnen. Na enige jaren gespeeld te hebben op een terrein achter het 'bondsgebouw' aan de Dennenstraat moesten wij wijken voor de woningbouw en verhuisde de vereniging in 1954 naar de velden op de Goffert, waar nu de NEC amateurs hun thuis hebben. De jeugdelftallen moesten hun thuiswedstrijden zelfs op Heyendaal spelen.

Deze verhuizingen kwamen de onderlinge band, en de belangstelling van de supporters, niet ten goede. Het waren moeilijke jaren, niet alleen voor het verenigingsleven, maar ook op voetbalgebied. Na bijna 20 jaar in de 4de klas K.N.V.B. te hebben gespeeld degradeerde het 1ste elftal in 1956 naar de Hoofdklasse Afdeling Nijmegen.

Na een driejarig verblijf op de Goffert keerden we weer terug in de vertrouwde omgeving, en kregen we een speelveld aan de toenmalige O.C. Huismanstraat (nu Rosa de Limastraat). Daarmee werden de contacten met de leden en de supporters weer makkelijker te onderhouden. Bovendien werd er in 1960 gestart met de uitgave van een heus Clubblad.& Inmiddels werd via een statutenwijziging ingespeeld op de toenemende bouwactiviteiten in de wijk. De naam r.k.s.v. Blauw - Wit werd veranderd in s.v. Blauw - Wit, waardoor de vereniging makkelijker toegankelijk werd voor niet-katholieken.

Met de verhuizing naar de geboortegrond werd ook op voetbalgebied weer een kentering ingezet, die er toe leidde dat we in 1963 weer terugkeerden in de vierde klasse K.N.V.B.Het kampioenschap konden we nog net niet vieren op ons nieuwe sportpark 'De Schoonhorst', dat we met ingang van het seizoen 1963/1964 in gebruik namen. De leden bouwden zelf een clubhuis, dat halverwege het seizoen in gebruik kon worden genomen.

Daarna ging het goed met de vereniging. Het aantal leden nam weer toe, het clubhuis werd te klein en de voetbalprestaties werden geleidelijk aan beter. Dat resulteerde in een voor de vereniging belangrijk jaar 1974. Het eerste team promoveerde naar de derde klasse, terwijl een nieuw, groter clubhuis kon worden geopend. Daarmee kon het voormalige clubhuis worden ingericht als jeugdhonk. Voorwaar een belangrijke stap voorwaarts in de opvang van het groeiend aantal jeugdleden. Het was in dat jaar van ons 60-jarig bestaan, dat de moderator in het jubileumnummer schreef: “Als ik er aan denk hoeveel mensen in de voorbije jaren veel plezier hebben beleefd aan ons Blauw - Wit, dan word ik daar stil van”.

In 1976 promoveerden we naar de tweede klas K.N.V.B., maar het verblijf daar duurde slechts kort.Na een tweejarig verblijf degradeerden we, om vervolgens direct door te gaan naar de vierde klas K.N.V.B. Met een korte onderbreking eind jaren tachtig speelt ons eerste elftal sinds het seizoen 1978 / 1979 onafgebroken in de vierde klas van de K.N.V.B. Blauw - Wit, een vereniging waarvan de roots in Hees en Neerbosch liggen, binnen welke gemeenschap de vereniging nog steeds een zeer belangrijke rol in het sociale leven van de mensen vervult.

Met 12 seniorenteams, waaronder een damesteam, 8 zaalteams, en 22 jeugdteams behoort de s.v. Blauw-Wit tot de grotere verenigingen in Nijmegen.Belangrijker is echter dat de vereniging een gezonde structuur heeft, een gezond financieel beleid voert en de leden zich er, gezien de honkvastheid van de leden, goed thuis voelen. In een tijd waarin het ledental bij clubs terug loopt neemt bij ons het aantal leden toe, en niet alleen vanuit de wijk Hees en Neerbosch.< Blauw-Wit kan het zich veroorloven te zeggen dat het een vereniging met toekomst is.De eerste 90 jaren zitten er op, wij kijken met vertrouwen uit naar de viering van het 100 jarig bestaan in 2014.